In de jaren tussen de beide Wereldoorlogen gingen de sociale verworvenheden, zoals de achturige werkdag, de zesdaagse werkweek en de betaalde vakantie, het levenspatroon van de stadsmensen aanzienlijk wijzigen. Op de populaire zondagse wandelingen in het groen naar de guinguettes, zoals 't Heilig Huizeken en nog een dozijn andere in de richting van Drongen, of langs de boorden van de Leie, zag men tussen de pronkerige burgerij nu ook gezinnen uit het gewone volk. Bioscoop, opera, circus, theater, variété, voetbal, wielrennen in de piste van 't Kuipke, de halfvastenfoor op het Sint-Pietersplein, en niet te vergeten de Gentse Feesten, kenden een enorme toeloop. 

Het was een teken dat nu iedereen, van hoog tot laag, gelijk deelhad in vermaak en vertier. Cinema Capitole aan het Graaf van Vlaanderenplein was vanaf 1932 één van de mooiste en grootste bioscopen voor geluidsfilm van het land. Midden de jaren '30 kreeg Gent zijn eigen radiodistributie. Tot omstreeks 1960 toe zou het muziekkastje met de knop een vertrouwd beeld blijven in ruim driekwart van de Gentse huizen.

Die 'dolle jaren' bracht de kunstenaar Frits Van den Berghe met zijn kritische tekeningen als geen ander tot leven. Samen met de schrijver Richard Minne bespeelde hij de thema's van ongebreideld optimisme en bang voorgevoel die toen door elkaar aan de orde waren. Niet het minst ook het opkomend fascisme, dat hij als één der eersten hekelde.

Zoals de Eerste Wereldoorlog een domper had gezet op de hoge verwachtingen die de Wereldtentoonstelling van 1913 in Gent had gewekt, zo betekenden ook de crisis van de jaren 30 en de Duitse bezetting tijdens de Tweede Wereldoorlog een ellendige tijd voor de stedelijke bevolking. Tijdens het eindoffensief van de geallieerden, de periode mei tot september 1944, hadden de bewoners van de stadswijken rond de Verbindingsvaart en in de buurt van Merelbeke-station erg te lijden onder beschietingen en bombardementen.   

Na 1950 evenwel kwam er een pijlsnelle herleving. Het graven van de Watersportbaan en de realisatie aldaar van hoogbouwappartementen voor sociale huisvesting waren de eerste opmerkelijke tekenen van de nieuwe dynamiek. Het verbrede kanaal van Terneuzen trok grote staal-, petrochemie- en auto-assemblagebedrijven aan in het havengebied. En dank zij de sociale verworvenheden na 1960 kon het merendeel van de Gentenaars nu mee profiteren van de nieuwe 'welvaartsmaatschappij': eigen huisje en tuintje, zo mogelijk in één van de groene randgemeenten, een auto voor de deur, de jaarlijkse vakantie in Knokke, Blankenberge of - steeds vaker - aan de Zuid-Europese costa's...

Door de gemeentelijke herindeling werden in 1977 een aantal randdorpen samengevoegd met Gent, waardoor er een nieuwe stad van zo'n kwart miljoen inwoners ontstond. De stadsvlucht ging nadien onverminderd door. Maar kwam terzelfdertijd er een politiek op gang om de binnenstad weer aantrekkelijk te maken voor bewoning, handel en recreatie. Restauratie van de monumenten, aanleg van winkelwandelstraten en het ingrijpende verkeersplan van 1997, waardoor het autoverkeer uit de binnenstad wordt gebannen, dragen daar aanzienlijk toe bij.